با سكوت ميميرم ...

مرگ با صدايي مهربان به سراغم مي آيد ...

زمزمه هاي تپش آرام خواهند گرفت ...

و باران بسان زيبايي ستارگان ، قطره قطره ، مژگان آسماني را لمس خواهد كرد ...

طلوع ماه ، در پس خوشيد ...

و غروب زندگي در پرتگاه زندگي ...

آسان مي شود عشق را يك واژه تلقي كرد ...

جمله ايست كه قلب ها را به زندگي باز خواهد گرداند ...

نفسي است كه غبار اشك را در چشم ها به جريان مي آورد ...

و ماتمي است كه شكست را در قبرستان رؤياها نمايان مي كند ...

آن احساسي است كه مرا به بودن وا ميدارد ....

در حالي كه هيچ ندارم و نخواهم داشت ...

و از بودن ، نبودي به نظر مي آيم ...

اما ، عشق ...

جوهر ناب عشق ...

همچو قطره ي آبي در صحراي طاقت فرساي زندگي ...

به من اميد خواهد بخشيد ...

و سرابي را به من نشان خواهد داد ...

تا قدم هاي سستم را محكم تر به سويش بردارم ...

و در هراس مردن به خاك نيافتم .

براي آموختن ...

عشق را بايد تجربه كرد . (؟؟؟)