خوشا به حال آدم های بزرگ ..

هم خودشان بزرگ اند و هم دیگران را بزرگ می بینند. امیدوارم تجربه ی

حضور یک انسان بزرگ را در زندگیتون داشته باشید ... بی نظیره !!

اینکه در کنار کسی باشی که اگر قرار بود به اندازه ی علمش قد می کشید،

حتماً سرش به سقف آسمان گیر می کرد !

و نه فقط علم ... شعور ... باور کنید این دومی بسیار مهمتر از اولی است ..

عالمان بی شعور در این روزگار زیادند .. امیوارم زندگیتان از آنها تهی باشد.

می گفتم ... آدم های بزرگ ...همان هایی که روحشان همیشه گله دارد از

کوچک بودن جسمشان ... روحی که بسیار بزرگتر از ابعاد جسمشان است.

اولین نشانه ی آنها این است که می دانند .. زیاد می دانند و البته بیشتر

سکوت می کنند .. انسان هایی که زیاد گوش می دهند همیشه برنده اند،

چون از علم دیگری استفاده می کنند بدون آنکه چیزی از خود بپردازند !!!

دومین نشانه ی آنها گمانم احترام آنها به دیگران است .. اوج بزرگی آنها

همین جاست .. طوری با تو رفتار می کنند که گاهی یادت می رود او به

مراتب از تو بزرگتر است !!!

و کاش هرگز نمیرند !! ... هر چند مرگ آدم های بزرگ در ذهن آنان که باید،

همواره می ماند ... فقط با رفتنشان دنیا را خالی از وجود خود می کنند. و

امثال من می مانند و مشتی خاطره که آخر هیچ یاد نگرفتیم که اگر گرفته

بودیم حداقل جسم و روحمان اندازه ی هم بود نه اینکه این روح کوچک در این

جسم بتواند "دنبال بازی" کند !!!!

برای حرف آخر: اگر روزی بزرگ شدید و احساس کردید غرور به شما بسیار

نزدیک شده این حدیث رو از امام حسین (ع) به خاطر داشته باشید که "اگر از

فروتنی دور شدید درباره ی کوچکتر از خود بگویید که کمتر از من گناه کرده و

درباره ی بزرگتر از خود بگویید که بیشتر از من ثواب کرده است."